Burhan Özdamar'dan Gurbete Gelişi Üzerine Yazılmış Bir Şiir

GURBETE GELİŞ

Köyden Gurbete Yolculuk Başladı Onüç Yaşımda..
Sarıldı Boynuma Anam Ağladı Şargediğinin Başında..
Özlemim Kaldı Köyümün Toprağında Taşında..
Dönüp Dönüp Köyüme Bakıp Bakıp Ağladım..

Yüklendi Katıra Tahta Bavullar, Başladı Anamın Duası..
Boynunu Bükmüş Ağlıyor Babam, Borç Bulunmuştu Tren Parası..
Ayağımda Kara Lastik, Dırıl Gömlek, Yırtıktı Pantolumun Yaması..
Anama Babama Bakıp Bakıp Ağladım..

Dedim Son kez Bakayım Köyüme Kandıldan Doleye..
Ağlayarak İnmişti Anam Küçük Beleğe..
Seyrettim Anamı Sırtında Şelek Ot Götürüyordu İneğe..
Dönüp Dönüp Köyüme Bakıp Bakıp Ağladım..

Gurbet Senin Neyine Burhan Bu Küçük Yaşta..
Düşündüm, Yaşamak İçin Çare Ekmekte Aşta..
Sırtımda Dırıl Bir Gömlek, Yoktu Üstte Başta..
Dönüp Dönüp Köyüme Bakıp Bakıp Ağladım..

İşte Bu Halimle Yürüdüm Cüreğe Trene Binmek İçin..
Treni Hiç Görmedim, Heyecan Doluydu İçim..
Ey Güzel Allahım Fakirlik Yoksulluk Benim mi Suçum..
Yol Boyunca Köylere Bakıp Bakıp Ağladım..

Geldik Haydarpaşaya, İki Gece İki Gündüzle..
Karşılaştım Orda Hiç Görmediğim Denizle..
İndim Trenden Elimde Tahta Bir Valizle..
Oturdum Vapura, Seyrediyorum Sağı Solu Sessizce..

Getirip Teslim Ettiler Yusuf Emmime..
Yatacak Yer Yok, Bir Minder Attılar Kapının Ardına..
Çul Getirmiştim Köyden, Attım Sırtıma..
Kötü Kaderime Küsüp Küsüp Ağladım..

İşte Böyleydi Dostlar İstanbula Gelişim..
Boş Gezdim Sokaklarda,Yoktu Ekmeğim Aşım..
Kimseden Fayda Görmedim, Kendim Bulmuştum İşim..
İşte O Günden Sonra Bir daha Olmadı Köye Dönüşüm..

Ben Burhan; Gurbet Gurbet Gezdim Yoruldum..
Dost Bildiğim İnsan Düşmanmış, Ona Sarıldım..
Ben Gerçek Dost İçin Canım Bile Verirdim..
Yüzü Dost İçi Düşmanmış, Nerden Bilirdim..

Sonsuz Saygılarımı Sunuyorum, Köyüme ve Köylüme..
Kırmadım Hiç Kimseyi Zararım Kendi Kendime..
Hep Çalıştı Burhan, Boyun Eğmedi Fakirine Zengine..
Seni O Kadar Özledim Ki "Ovacık" Sanki Gurbete Gelmişim Sürgüne.

Burhan Özdamar / İstanbul