Burhan Özdamar'dan Ürüngü Yaylası İçin Yazılmış Bir Şiir.

ÜRÜNGÜ YAYLASI

Ürüngü Yaylası Hey Gidi Yaylaların Yaylası Güzel Ürüngü....
Dağlara Sığmayan Sürülerin Hani.....
Ölmüş Keyveniler,Yaşlanmış Çobanlar....
Boşa Akıyor Dereler, Bağın Bostanın Hani....

Her Sabah Yükselirdi Dağlardan Çoban Sesleri....
Hayal Oldu Külek Külek Yoğurtları Sütleri....
Sende Özledin Geçen O Güzel Günleri....
Yıkılmış Yaylaların Malın Davarın Hani....

Gazeli Büyük Güney, Öksüz Derenin Arası....
Burasıydı Kralların Budakların Yaylası....
Hepsinin Vardı 10 Çocuğu , 2 De Karısı....
Öldü Gitti Kalmadı, Ne Yaylası Ne De Karısı....

Ürüngü Köyümüzün Güzel Yaylası.....
Yeşile Bürünür Dağı Taşı Tarlası....
Elbette İçinde Var Yedi Belası....
Önemli Değil ,Ya Oğlaktı Yada İt Davası....

Kıtlık Yurdu, İnce Bel, Öksüz Deresi....
Ardıçlı Meşeli, Güzeldi Her Yöresi....
Her Dağın Başından Gelirdi Çağ, Kelek Sesi....
Sessiz Dağlarına Bakıp Bakıp Ağladım....

Karlar Eriyip Dereleri Coşarken....
Keçiler Kuzlayıp, Oğlakları Melerken....
Lafçıoğlu İnce Belde Keven Üterken....
Dumansız Yaylalara Bakıp Bakıp Ağladım....

Duman Kuzundan Görünür İki Sekili....
Yemyeşil Dağları Sanki Ekili.....
Yıkılmış Yaylaları Sessiz Dağları Kime Küsülü....
Eyvah Virana Dönmüş Ürüngü.....

Hani Şakir Ağa, Hani Ömer Ağa, Ölmüş Bey Babası....
Sessiz Dağları, Gelmiyor Tosunların Nağarası....
Kurumuş Çaylarda Kavaklar, Başında Yok Karga Yuvası.....
Eyvah Virana Dönmüş Ürüngü.....

Bir Zamanlar Çobandı Alisi, Velisi, Hasanı, İbişi.....
Şimdi Bomboş Dağları Ne Tekesi Var Ne de Çebişi....
Unutturdu Ürüngüyü Anaların, Babaların Ölüşü....
Söyleyin Artık Beklemesin Olmayacak Onların Dönüşü....

Her Bahar Yaylaya Vardı Göçümüz.....
Varımız Yoğumuz Bir İnek, Üç Beş Keçimiz.....
Fakirlikten Başka Yoktu Suçumuz....
Onun İçin Gurbetçi Olduk Hepimiz....

Dilsizdi, Sessizdi, Adamdı Cöreği.....
Oğlaksız, Kuzusuz Kaldı Büyük Güneyi....
Ürüngü Çok Arıyor Şimdi ,Bahar İle Haneyi....
Sessiz Dağlarına Bakıp Bakıp Ağladım....

Malsız, Davarsız Sessiz Sedasız Gazelinin Sırtları.....
Kişnerdi Her Dağın Başında Al, doru Atları....
Yolcuya Yolmu Verirdi Çengelli İtleri....
Gidin Birde Şimdi Görün Tanınmıyor Yaylaları Yurtları...

Ne Gideni Kalmış Ne Geleni Yoktur Ürüngü!nün Yolcusu....
Son İki Hatırası Kaldı İbiş İle Lafçısı....
Ürüngü!nün Yolları İdi Babamın Türküsü....
Ne Babası Kaldı Ne Yaylası Öldü Gitti Hepsi....

Ölmüş Anası Babası Yıklımış Yaylalar....
Ekeni Biçeni Yok Harıs Tarlalar....
Allaha Emanet Bundan Sonra Buralar....
Dönüp Dönüp de Bakarsın Görünmüyor Yaylalar....

Elveda Ürüngü Emanet Ol Kıtlık Yurduna....
Dönen Olmaz Artık Bakma Ardına....
Öldü Keyveniler, Çobanlar Döndü Yurduna....
Arpa Beline Dönüp Ağlama....

Not: Ürüngü Yaylasını Yaşatan Asil İnsanlar; Ben Yedi Yaşında Gördüğüm Gerçekleri Yazmaya Çalıştım, Ölenlere Allahtan Rahmet,Kalanlara Uzun Ömürler Dilerim....

Burhan Özdamar / İstanbul